१९ वर्षांखालील आशिया कप २०२६ च्या अंतिम सामन्यात भारताने पाकिस्तानवर शेवटच्या चेंडूवर एका गडी राखून विजय मिळवला. प्रथम फलंदाजी करताना पाकिस्तानने ३३७ धावा केल्या होत्या. प्रत्युत्तरात भारताची अवस्था एका टप्प्यावर २५२ धावांत आठ गडी बाद अशी झाली होती. त्यानंतर मोहित उल्वा आणि मनाल चौहान यांनी संघाला पुनरागमन करून दिले. शेवटच्या चेंडूवर विजयासाठी तीन धावांची गरज असताना मोहितने चौकार मारून भारताला विजेतेपद मिळवून दिले.
शेवटच्या षटकात मनात काय होते?
शेवटच्या षटकादरम्यान मनात काय चालले होते, असे विचारले असता मोहित म्हणाला की, विशेष काही नव्हते. स्वतःवर आणि देवावर विश्वास होता. या स्पर्धेत त्याची कामगिरी तोपर्यंत फारशी चांगली झाली नव्हती. तो मुख्यत्वे गोलंदाज आहे, हे त्याला माहीत होते; पण तो अष्टपैलू खेळाडूही आहे, यावरही त्याचा विश्वास होता. स्वतःला सिद्ध करण्यासाठी पुरेशा संधी मात्र त्याला मिळाल्या नव्हत्या. तरीही आपण हे करू शकतो, असा विश्वास त्याला नेहमीच होता. त्याला फक्त मनालच्या साथीची गरज होती.
आपल्या आधी फलंदाजीला येऊन मनालने जी गती निर्माण केली आणि परिस्थिती उभी केली, ती अविश्वसनीय होती, असे मोहित म्हणाला. त्याला फक्त मैदानात जाऊन कामगिरी करायची होती. तो फक्त त्या एका चेंडूची वाट पाहत होता. चौकार मारून सामना संपवता येईल, हे त्याला माहीत होते. देवावर त्याचा पूर्ण विश्वास होता. तो दिवस आपलाच आहे आणि आपणच सामना संपवणार, असे त्याला वाटत होते. स्वतःला ‘मी हे करू शकतो, मी हे करेन’ असे तो सतत सांगत राहतो.
प्रशिक्षकांचे शब्द आणि भाग्याचा दहावा क्रमांक
व्यंकटाने त्याला खूप आत्मविश्वास दिला, असे मोहितने सांगितले. ‘तू हे करू शकतोस, फक्त बाहेर जा आणि खेळ, तू हे पूर्ण करशील’ असे व्यंकटा त्याला सतत सांगत होता. दोघे मिळून शेवटच्या चेंडूवर हे काम पूर्ण करू शकतो, या त्याच्या विश्वासाने मोहितचा आत्मविश्वास अधिकच बळकट झाला. शेवटच्या चेंडूपर्यंत थांबलो तर सामना पूर्ण करेन, असा त्याचा विश्वास होता.
दहावा क्रमांक आपल्यासाठी नेहमीच भाग्याचा राहिला आहे, असेही मोहित म्हणाला. कारण त्याच्या बहुतेक धावा दहाव्या क्रमांकावर फलंदाजी करताना झाल्या आहेत. पाकिस्तानने धावा केल्या होत्या, तशा आपणही करू शकतो, असा संघाचा विश्वास होता. फलंदाजीची फळी मजबूत होती आणि खेळपट्टी पूर्णपणे सपाट असल्याचे पाहून त्यांना वाटले की, हातात विकेट्स राहिल्या तर काम पूर्ण होईल.
लक्ष्याने डावाची सुंदर उभारणी केली आणि खूप छान खेळला. दुर्दैवाने तो बाद झाला; नाहीतर त्यानेच सामना संपवला असता, असे मोहित म्हणाला. प्रत्येकाचा स्वतःवर विश्वास होता आणि प्रशिक्षकांचाही संघावर विश्वास होता. फलंदाजीला जाण्यापूर्वी प्रशिक्षक स्वतः त्याच्याकडे आले आणि म्हणाले, ‘तू हे करू शकतोस, फक्त स्वतःवर विश्वास ठेव.’ त्यानंतर मोहित मैदानात गेला आणि फक्त चेंडू पाहत फटके मारत राहिला. पुढे काय होईल याचा विचार न करता, कोणताही अतिविचार न करता त्याने फक्त चेंडूवर लक्ष ठेवले.
Leave a Reply