आपल्या स्वयंपाकघरात रोज वापरली जाणारी पिवळीधमक हळद ही हजारो वर्षांपासून आयुर्वेदिक उपचारांचा महत्त्वाचा भाग राहिली आहे. सर्दी-खोकल्यापासून जखमांवर लावण्यापर्यंत अनेक घरगुती उपायांत हळदीचा वापर होतो. त्यामुळे तिला अनेकदा सुवर्ण कंद असेही म्हटले जाते. शास्त्रज्ञ ज्या मुख्य घटकाचा अभ्यास करतात, तो म्हणजे करक्युमिन. हळदीमध्ये हा सक्रिय घटक साधारण तीन ते पाच टक्के असतो.
नुसती हळद पाण्यासोबत का पुरेशी नाही
चमचाभर कच्ची हळद पावडर नुसती पाण्यासोबत गिळली, तर तिचा बहुतांश भाग शरीराला उपयोगी न पडता बाहेर फेकला जातो. याचे कारण म्हणजे करक्युमिन हा घटक पाण्याचा तिटकारा करणारा असतो आणि यकृत तो झपाट्याने शरीराच्या बाहेर टाकते. त्यामुळे हळद खाल्ली म्हणजे तिचा पूर्ण फायदा मिळालाच, असे मानता येत नाही. ती कशी आणि कशासोबत घेतली जाते, यावर तिचा परिणाम अवलंबून असतो.
काळी मिरीसोबतचे मिश्रण का महत्त्वाचे
हळदीचा फायदा वाढवण्यासाठी तिला काळी मिरीच्या पूडसोबत मिसळून घेण्याचा उपाय चर्चेत असतो. काळी मिरीमुळे हळदीतील सक्रिय घटक शरीरात जास्त काळ टिकण्यास आणि शोषला जाण्यास मदत होते, असे मानले जाते. त्यामुळे हळद घेताना पद्धत आणि वेळ यांना महत्त्व दिले जाते. कॅन्सर आणि डायबिटीजसारख्या गंभीर आजारांपासून हळद खरंच रोखते का, हा प्रश्नही याच चर्चेतून पुढे येतो. याबाबतची माहिती सामान्य जागरूकतेसाठी असून, कोणताही उपाय नियमितपणे सुरू करण्यापूर्वी तज्ज्ञांचा सल्ला घेणे योग्य ठरते.
स्रोत: मूळ बातमी
Leave a Reply