चित्रपटसृष्टीत अनेक अभिनेत्रींना गैरसोयीचे अनुभव येतात आणि त्या त्याबद्दल अनेकदा भाष्य करतात. असाच एक धक्कादायक अनुभव कमळी या मालिकेमुळे ओळखल्या जाणाऱ्या अभिनेत्री सुषमा जयवंत हिला आला होता. तिने नुकत्याच एका मुलाखतीत तो प्रसंग सांगितला आहे. एका चित्रपटाच्या ऑडिशनसाठी ती गेली होती. तिथे मोठे बॅनर होते आणि पंधरा ते वीस मुली बसल्या होत्या. तिथे सगळ्यांसमोर थेट विचारण्यात आले की, कोण कॉम्प्रोमाइज करायला तयार आहे. सुषमा तेव्हा खूप लहान होती आणि त्या वयाच्या हिशोबाने तिला कॉम्प्रोमाइज या शब्दाचा अर्थ समजला नव्हता. तिला वाटले की, कॉम्प्रोमाइज म्हणजे जंगलात शूटिंग करावे लागणार, तिथे एसी नसेल, स्वच्छतागृह नसेल, अशा अनेक गोष्टींशी जुळवून घ्यावे लागणार.
ऑडिशनच्या नावाखाली बंगल्यात बोलावले
आपल्या डोक्यात कॉम्प्रोमाइजचा हाच अर्थ असल्याने सुषमा ही एकटीच हात वर करणारी ठरली. तिथे बसलेल्या इतर मुलींकडे पाहून ती म्हणाली की, करिअर करायचे असेल तर आयुष्यात कॉम्प्रोमाइज करावीच लागते ना. त्यानंतर तिला वेगळे बोलावण्यात आले आणि ती तयार आहे का, असे विचारण्यात आले. तिनेही आत्मविश्वासाने हो म्हणत कधीही सांगा, मी तयार आहे, असे सांगितले. त्यानंतर तिला दुसऱ्या दिवशी आरामनगरला येण्यास सांगण्यात आले. तिथे एका मोठ्या व्यक्तीचा बंगला होता आणि तिला साडी नेसून यायला सांगण्यात आले होते. ती साडी नेसून तिथे गेली. तिथे पोहोचल्यावर तिच्यासोबत दोन बाऊन्सर्स होते. तिथे सोफ्यावर बसलेली असताना समोरून एक अभिनेत्री आली. तिचे नाव किंवा ओळख सुषमा सांगू शकत नाही, असे तिने स्पष्ट केले. तिला पाहताच सुषमाच्या मनात विचार सुरू झाला की, इथे काहीतरी चुकीचे घडते आहे आणि कॉम्प्रोमाइजचा अर्थ आपण समजलो तो नाही, तर काहीतरी वेगळाच आहे.
तिथे असलेल्या कास्टिंग डायरेक्टरला तिने विचारले की, मी इथे का बसले आहे. त्यावर तो म्हणाला की, प्रोड्युसर वर बसले आहेत आणि तुम्हाला त्यांच्या रूममध्ये जायचे आहे. त्याच क्षणी तिच्या मनात सुरू असलेली सगळी गणिते जुळली. तिला खूप भीती वाटू लागली आणि आयुष्यात कदाचित पुन्हा कधी घर पाहायला मिळणार नाही, असा वाईट विचारही तिच्या मनात येऊ लागला. तिथे गोलाकार जिना होता. कास्टिंग डायरेक्टर पुढे, ती त्याच्या मागे आणि तिच्या मागे दोन बाऊन्सर्स होते. वर जाण्याशिवाय किंवा खाली उतरण्याशिवाय दुसरा कोणताही मार्ग नव्हता आणि तिथून पळून जाणेही शक्य नव्हते. अखेर दरवाजा उघडला आणि समोर प्रोड्युसर बसले होते. त्यांच्या अंगावर कपडेही नव्हते.
पळ काढून सुटका
नेमके काय करावे हेच सुषमाला सुचत नव्हते. ती साडी सावरत होती, कारण तेव्हा तिला साडी नेसून चालण्याचीही सवय नव्हती. तिने साडी थोडी वर घेतली आणि त्या दोन्ही बाऊन्सर्सना मला पेप्सी, कोका कोला पाहिजे, असे म्हणत त्यांना धक्का दिला आणि तिथून पळ काढला. ती पळतच बाहेर आली आणि आरामनगरमधील एका चाळीत जाऊन उभी राहिली. तिथे पोहोचल्यावर आता आपण सुरक्षित आहोत, असे तिला वाटले. त्यानंतर त्या माणसाने तिला फोन करायला सुरुवात केली आणि तुम्ही पुन्हा या, असे तो म्हणत होता. पण तिने त्याला स्पष्ट सांगितले की, मला पुन्हा यायचे नाही. तो तिच्या मागेही आला आणि त्याने तिला सांगितले की, तुम्ही आमच्याकडे काम केले तर आयुष्यभर तुमची एटीएम मशीन होऊ शकते आणि तुम्हाला आयुष्यात काम करण्याची गरजच पडणार नाही. त्यावेळी तिला खूप घाणेरडे वाटले. भीतीने तिचे हृदय आताच तोंडातून बाहेर येईल, असे वाटत होते आणि ती रडू लागली. त्यानंतर तिने रिक्षा केली. रिक्षावाल्यानेही तुम्ही याआधीही यांच्याकडे येऊन गेला असाल ना, अशा अतिशय घाणेरड्या भाषेत तिला प्रश्न विचारला. ते ऐकून ती आणखी रडू लागली आणि तिला आता चित्रपटसृष्टीत कामच करायचे नाही, असे वाटू लागले.
Leave a Reply