आयुष्यात आलेली संकटं अनेकांना खचवतात, पण काही माणसं त्या संकटांनाच आपली ताकद बनवतात. पुण्यात १९६४ मध्ये जन्मलेल्या प्रतीक्षा तोंडवळकर यांची कहाणी नेमकी अशीच आहे. वयाच्या सोळा-सतरा वर्षी त्यांचं लग्न झालं आणि सातवीनंतर शिक्षण थांबलं. सदाशिव कडू यांच्याशी झालेल्या विवाहानंतर अवघ्या तीन वर्षांत रस्ते अपघातात पतीचं निधन झालं. तेव्हा प्रतीक्षा केवळ वीस वर्षांच्या होत्या आणि त्यांचा मुलगा एक वर्षाचा होता.
पतीच्या निधनानंतर मुलाचा सांभाळ करण्याची जबाबदारी त्यांच्यावर आली. उदरनिर्वाहासाठी त्यांनी शिलाई आणि भरतकामासारखी छोटी-मोठी कामं केली. दिवंगत पतीचा थकीत पगार घेण्यासाठी त्या मुंबईतील बँकेच्या शाखेत गेल्या असता त्यांनी शाखा व्यवस्थापकाकडे नोकरीसाठी मदत मागितली. पाच महिन्यांच्या प्रतीक्षेनंतर बँकेने त्यांना अर्धवेळ सफाई कर्मचाऱ्याची नोकरी दिली. १९८५ मध्ये त्यांनी काम सुरू केलं, तेव्हा महिना सुमारे ६० ते ६५ रुपये पगार मिळत होता. शाखा उघडण्यापूर्वी परिसर झाडणं, पुसणं, स्वच्छतागृहं साफ करणं आणि फर्निचरवरची धूळ झटकणं ही त्यांची कामं होती.
शिक्षणाचं स्वप्न सोडलं नाही
नोकरी मिळाली तरी त्यांनी शिक्षणाचं स्वप्न सोडलं नाही. भंगार विक्रेत्याकडून पुस्तकं विकत घेऊन त्यांनी उर्वरित शिक्षण पूर्ण केलं. साठ टक्के गुण मिळवून त्यांनी दहावीची परीक्षा उत्तीर्ण केली. त्यानंतर मुंबईतील विक्रोळी येथील नाईट कॉलेजमधून बारावी पूर्ण केली आणि पुढे मानसशास्त्रात पदवी मिळवली.
पदोन्नतीचा टप्प्याटप्प्याने प्रवास
१९९० मध्ये त्यांना सफाई कर्मचारी पदावरून संदेशवाहक पदावर बढती मिळाली. १९९३ मध्ये त्यांनी प्रमोद तोंडवळकर यांच्याशी दुसरा विवाह केला. पतीने त्यांना बँकेच्या अंतर्गत परीक्षा देण्यासाठी प्रोत्साहन दिलं. १९९५ मध्ये अंतर्गत विभागीय परीक्षा उत्तीर्ण होऊन त्या लिपिक-कॅशियर बनल्या. त्यानंतर त्यांनी आवश्यक परीक्षा उत्तीर्ण करून प्रशिक्षणार्थी अधिकारी पदापर्यंत मजल मारली. जून २०२२ मध्ये त्या सहाय्यक महाव्यवस्थापक बनल्या आणि त्यानंतर उपमहाव्यवस्थापक पदापर्यंत पोहोचल्या. ज्या बँकेत त्यांनी झाडू मारण्यापासून सुरुवात केली होती, त्याच बँकेत वरिष्ठ पदावर पोहोचणं हा त्यांच्या जिद्दीचा आणि मेहनतीचा पुरावा आहे.
स्रोत: मूळ बातमी
Leave a Reply